Laat onzekerheid je leven niet leiden (Kelly)

Hoe vaak heb ik niet gedacht: “ik ga de draad terug oppikken en ik ga terug baantjes zwemmen?” Ik denk dat dit toch een 4 jaar heeft geduurd voor ik de grote stap terug zette. Ik stelde dit altijd uit, omdat ik nog wat wou vermageren aan mijn billen/buik enz… Want in het zwembad kan je je niet verschuilen achter je kledij. Het is een soort van drempel voor mij waarover ik  moet geraken. En vandaag is zo de dag waarop ik de eerste trede heb bereikt en nu nog de volgende stap voor stap…

Deze week ben ik op zoek gegaan naar een geschikt badpak. Dat is één van de aankopen dat ik haat naast het passen van lingerie. Want alles wordt hiermee in de verf gezet. De spiegels in de pashokjes die dan ook elk vetrolletje nog groter doen lijken. Verschrikkelijk! Daarom stel ik deze aankopen ook dikwijls uit, omdat ik meestal toch teleurgesteld naar huis ga, zonder een aankoop te doen. En waarschijnlijk zit dit dan ook in mijn hoofd. Ik die elk “negatief” ding aan mijn lichaam dan nog door een arendsoog bekijk en het allemaal vergroot. Misschien herkenbaar voor vele vrouwen?

De eerste lingeriewinkel die ik bezocht was al een flop. De bikini’s hield ik voor bekeken. Want ik wou een goed badpak waar dat alles in blijft zitten na het trekken van het eerste baantje. 😉

Dan heb je badpakken die te diep zijn uitgesneden zowel aan de borsten als onderaan. Badpakken die bovenaan alles platdrukken. Of badpakken met grote motieven die precies alles in de verf zetten. Oooh boy, dit wordt een moeilijke opdracht. En nee, ik was vastberaden. Ik ga terug zwemmen, dus ik moet er ééntje vinden.

En ja, ik heb er ééntje gevonden en dat nog wel in de Wibra voor 11.99 euro. Ja, je leest het goed. 🙂 Nu nog thuis passen, want één nadeel in die winkel, hier is geen pashok. Dit badpak zit als gegoten. Yes!!! Ik kan terug gaan zwemmen.

De volgende dag heb ik mijn woorden ook in daden omgezet. Maar dan komen die zorgen weer naar boven in het zwembad. Ben ik niet te dik in dit badpak, ze zien mijn spataders op mijn benen enz… Snel snel het water in, nu zit ik safe. lekker zwemmen maar. Maar dan terug uit het zwembad, eerst ervoor zorgen dat alles terug goed in model zit. Man, man, man, waar zijn wij vrouwen toch allemaal mee bezig. Op dat moment wens ik dat ik een man was. Ik denk dat zij dit probleem niet hebben? Of ben ik mis?

Waarom toch altijd die zorgen maken over je lichaam? Waarom zijn wij mensen daar toch zo sterk mee bezig met wat anderen van ons gaan vinden? Als we dit zouden kunnen uitschakelen dan zou het leven toch veel simpeler zijn?

En dan zouden we misschien sneller de draad terug oppikken en doen wat we graag doen. En heel belangrijk vergeet die ideaalbeelden, want wat voor de éne ideaal is, dat is dit niet voor de andere. En bestaat er al een ideaalbeeld?

Ik ga proberen om vrede te stellen met mijn lichaam. En mij minder zorgen te maken over futiliteiten. Want wat voor zin heeft dit?

Dus mensen doe wat je graag doet en pieker niet te veel. Denk maar er zijn ergere dingen in de wereld.

En aan je onzekerheid kan je werken, er zijn genoeg tools op het net te raadplegen die je hierbij kunnen helpen.

Veel succes iedereen!

 

 

De grote happinez gelukschallenge (Kelly)

Een nieuw jaar is aangebroken, een nieuw jaar waarop volop goede voornemens worden opgesteld. Ik neem nu een terugblik op de voornemens die ik mezelf had voorgenomen in 2017. Waaronder de 100 tips om gelukkig van te worden.

Zijn deze behaald? Of zijn deze op de achtergrond gekomen? Misschien heb ik onbewust enkele tips toegepast.

Voor de volledige lijst check blogpost onder lifestyle ->  onze zoektocht naar geluk

Deze tips springen er voor mij uit:

1.  Maak een praatje

In tijden van nu, is het precies ieder voor zich. We maken geen tijd meer voor elkaar. Wat kost een vriendelijk woord, een simpele goedendag? Ik sta hier voortaan elke dag bij stil. vb. wanneer ik een wandeling maak, elke tegenligger dat ik tegenkom krijgt van mij een vriendelijk knikje of goedendag. Meestal krijg je een goedendag terug, maar soms krijg je niets terug. Ik probeer hier dan ook niets achter te zoeken.  Of een complimentje geven aan de kassierster, dit heb ik een paar weken terug nog gedaan. De kassierster wie ik niet persoonlijk ken, gaf ik een compliment over haar haren.

2. Positieve dingen noteren

Hmmm, hier ben ik goed mee gestart. Maar dit verwaterde al snel. Het werd precies een opgave en dan is de fun er voor mij al af. Een werkpuntje voor mij: ook al heb je misschien een shit dag achter de rug, probeer 1 positief ding van de dag op te noemen.

3. Zeg ‘nee’

Soms is het voor mij op mijn tanden bijten om niet steeds ja te zeggen. Maar na de burn-out ben ik toch aardig op weg om af en toe eens nee te zeggen. Je leeft tenslotte maar 1 keer en om dan dingen te doen tegen je zin, daar is het leven helaas te kort voor. Belangrijk in dit hele proces is ook dat je je eigen grenzen leert bewaken.

4. Geniet

Voor iedereen is genieten anders. De éne kan genieten van grote dingen, terwijl de andere geniet van kleine dingen. Ik neem tijdens een wandeling de tijd om te genieten van de natuur. Om je gedachten volledig los te kunnen laten en eigenlijk vrij te zijn in de natuur.

5. Hug je gelukkig

Dit vind ik een rare, omdat we dit niet gewoon zijn. Maar waarom? Dit heb ik gisteren nog meegemaakt. Gisteren was er iemand van Unicef op bezoek en uit dankbaarheid vroeg hij een knuffel. Ik dacht bij mezelf “weird” . Maar ging toch in op het aanbod. Een aanraking is toch altijd iets vreemds, want je komt in de comfortzone van iemand anders. Het was dan ook geen ‘big bear hug’. 😉

6. Geef geld

Zet je in voor een goed doel. In het begin was ik hier nogal sceptisch over, “want zou het geld wel bij die personen terecht komen?” Maar ja als iedereen zo denkt, dan wordt er nooit hulp geboden. Het hoeft niet over grote bedragen te gaan, maar kleine beetjes maken het verschil. Ik heb mijn steentje bijgedragen voor Unicef, elke dag gaat er 0, 50 eurocent naar dit goede doel. En wat is 0,50 eurocent, dit kan ik heus wel missen.

7. Doe niets

Ik ben jaloers op mensen die kunnen genieten van niets te doen. Ik ben nu éénmaal een drukke bij. Maar voel ik mij gelukkiger na al die drukte? Iets om bij stil te staan.

8. Eet je blij

Door mijn “gezondere levensstijl” kan ik wel zeggen dat mijn gemoed erop vooruit is gegaan. 😉

9. Geef

Ik wil niet de nieuwe moeder Teresa zijn. Maar af en toe spulletjes die jezelf niet meer nodig hebt eens weggeven aan een goed doel of gewoon buiten zetten met een bordje gratis erbij. Dit maakt mij toch blij.

10. Bedwing je kooplust

Ik ben helemaal niet gierig. Ik heb wel nooit een gat in mijn hand gehad, maar als ik ging shoppen dan keek ik ook niet naar de prijs. Nu probeer ik bewuster te leven en koop geregeld 2de hands. Er worden zoveel herbruikbare spullen weggegooid, waar zelfs nog de prijs op staat.

11. Beweeg

Sporten maakt mij gelukkig, een dag niet gesport dat maakt mij ongelukkig. Alleen moet ik mezelf behoeden dat ik er niet over ga. Te veel, is te veel.

12. Zorg goed voor jezelf

Ook een belangrijk punt voor mezelf geworden. De zorg voor anderen kwam op de eerste plaats, zo vergat ik zorg te dragen voor mezelf. Nu komen er steeds meer me-time momentjes waarop ik mijn batterijen kan opladen.

En door de stap te zetten naar halftijds te werken, creëer ik ook de nodige rust voor mezelf.


Oke, 12 tips van de 100 dat is niet veel. Maar vele tips vloeien in elkaar door. Of tips die ik al spontaan doe.

Welke tips maken u gelukkig? 

Of hebben jullie nog andere tips die niet in de gelukschallenge staan?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kinderen opvoeden in combinatie met een job is geen gemakkelijke klus (Kelly)

Ongetwijfeld zul je dit als ouder al wel eens gehoord hebben “als dat mijn kind was, dan…” of misschien heb je dit voor je kinderen had ook in je eigen gedacht als je een krijsend kind tegenkwam in de winkel.

Ik heb dit voor dat ik mama werd ook meermaals in men eigen gedacht. Maar nu ik zelf mama ben, neem ik deze woorden terug en zal je mij dit niet meer horen zeggen. Ouder zijn vind ik best een vermoeiende job en uitdaging.

Elke dag is een nieuwe uitdaging, deze gaan gepaard met hoogte en diepte punten. Ik wil er zoveel mogelijk zijn voor de opvoeding van mijn kinderen, maar soms wil ik het uit handen geven omdat ik het “mama-zijn” eventjes niet meer aan kan en omdat ik niet alleen maar een “mama” wil zijn.

Dit gevoel maakt mij soms ook bang, omdat ik van mezelf vind dat ik dan egoïstisch klink. Ik wil geen fulltime mama zijn.

De tijd dat ik thuis was wegens “ziekte” heb ik wel geleerd om te leren genieten van de kleine dingen en dat je bepaalde zaken uit handen moet geven. Dit geldt ook voor binnen de opvoeding van de kinderen. Mama wilt niet zeggen, dat jij alles zelf moet doen.

Als ik dan mensen rondom mij zie, die ook kinderen hebben en een fulltime job en daar loopt dan alles van een leien dakje. Dan denk ik bij mezelf: “hoe krijgen zij dit voor elkaar?”

Oké, mijn prioriteiten heb ik al moeten bijsturen, omdat dit gewoon niet haalbaar bleef. Ik heb al heel wat dingen kunnen loslaten, uit handen gegeven. Ook al voelt dit soms bij mij als falen. Maar die burn-out is er niet voor niks gekomen. Ik weet/voel dat de eerste letsels zijn genezen, maar het sluimert nog in mijn lichaam. Hier ben ik waakzaam voor. Ik ken nu de signalen en weet dat ik dan eventjes gas moet terugnemen.

Minder gaan werken gaf voor mij een oplossing tijdens mijn genezingsproces. Oké, je moet dan wel inboeten op je loon.

Maar wat is het belangrijkste?

Voor mij is het de tijd die ik kan spenderen met de kinderen, mezelf de nodige ontspanning geven, dingen doen die ik graag doe en hiernaast dan toch nog positief kan presteren binnen mijn job. Zo geef ik mijn lichaam ook de kans om terug op te kunnen laden.

Met dit alles wil ik maar zeggen dat een mama geen super-mama is.

En mama’s het is zeker niet overal rozengeur en maneschijn. 😉

 

Vaarwel jogging (Kelly)

Burn-out ging bij mij gepaard met flodderkledij, vooral de jogging was mijn favoriet. Zoals jullie lezen “was”. Ik had geen fut, geen zin om mij op te maken. Waarom zou ik? Ik voelde mij slecht, ik had totaal geen zin om zelfs voor de spiegel te staan. Enkel het fundamentele gebeurde. Zelfs mij wassen en aankleden putte mij uit.

Deze diashow vereist JavaScript.

“Vaarwel jogging (Kelly)” verder lezen