Comeback op het werkveld (Kelly)

Een paar keren heb ik gedacht, “nu ben ik er terug klaar voor.” Maar telkens wanneer ik tegen het einde van mijn ziekteattestje aan kwam kreeg ik braakneigingen, huilbuien, een paniekaanval.

Duidelijke signalen van mijn lichaam om me te laten weten dat ik er nog niet klaar voor was, en om alweer tot de conclusie te komen dat ik mezelf foutief inschat. Dat ik niet naar mijn gevoel luister en dat ik te snel wil genezen.

Een gebeurtenis die het mij nog des te meer duidelijk maakte was een bezoekje aan mijn werk. In de auto had ik al wat zenuwen, een naar gevoel. Toen ik op het werk aan kwam werd dit alleen maar sterker. Ik kreeg een gevoel van verstikking. Geen fijn gevoel om hier te zijn. Natuurlijk vloeiden de tranen.  Enerzijds werd dit opgeroepen door de steun van mijn collega’s, de troostende woorden, maar anderzijds ook vanuit een gevoel van onmacht/angst.

Er bestaan geen hulpmiddelen om in te schatten wanneer je terug klaar bent om te gaan werken. Als je griep hebt, dan weet je dat je +-5 dagen out gaat zijn. Met een burn- out of een depressie is dat onmogelijk om in te schatten. Jij alleen als persoon kan aangeven en aanvoelen wanneer je er terug klaar voor bent. En dat moment, dat is voor iedereen anders.

In het begin dacht ik dat ik met een paar weken rust wel terug in orde zou zijn. Niet dus… Na veel gepraat met deskundigen kreeg ik te horen dat ik mijn lichaam de nodige tijd moest geven en dat het wel duidelijk zou worden voor mezelf als ik er terug klaar voor was.

Ik ben blij dat ik kan melden dat ik dat signaal nu gekregen had.

Ik had op voorhand tegen mezelf gezegd in de auto: “als ik nu op het werk binnenstap en ik moet niet wenen en ik krijg geen signalen zoals het eerste bezoek, dan ben ik er terug volledig klaar voor.” Ik had zelfs een gevoel van euforie en zenuwen. De werklust kwam terug in mij naar boven.

Dat is voor mij het moment van: “Kelly je staat er terug, maar nu als een herboren persoon”. Een nieuwe Kelly, die het zeker rustig aan moet doen en moet luisteren naar de signalen die men lichaam me geeft, maar die wel terug werkijver voelt en de zin om iets te ondernemen.

Iets wat al veel mensen met ervaring hebben gezegd en wat ik nu ook zelf heel goed aanvoel is dat depressie/ burn out iets is wat nooit volledig verdwijnt. Maar nu kan ik mijn lichaam er tegen wapenen. Ik ken de gevarenzones, ik weet hoe ik er mij nu tegen moet verzetten. Toch zal het een moeilijke opgave voor mij worden. Ik zal zeker moeten leren om prioriteiten te stellen. Om niet alleen te leven voor mijn werk en mijn huishouden maar ook te genieten van vrienden, gezin, …

Belangrijk is om hier een goed evenwicht in te zoeken en met de hulp van derden zal dit mij wel lukken.

En als het eventjes niet lukt, geen erg. Zie dit niet als iets negatiefs maar leer hier juist uit. Je bent tenslotte ook maar een mens.

Perfectie bestaat niet, en dat is ok!

 

 

 

 

Comments