Laag batterijlevel (Kelly)

Wat gebeurd er als de batterij in een toestel op is? Ja, dan werkt het toestel simpel weg niet meer en moet je de batterij terug opladen om het toestel terug werkende te krijgen.

Simpeler kan ik het niet zeggen om duidelijk te maken wat er met mijn “batterij” in mijn lichaam is gebeurd.

Zo vaak heb ik mijn innerlijke batterij bijna volledig plat laten gaan om hem dan half- half op te laden…Genoeg om nog eventjes de dag door te komen of de week door te komen…Of de maand… “Oké, dan” dacht ik bij mezelf; “we kunnen er weer eventjes tegen.” Maar zoals het met elk toestel gaat dat werkt op batterijen ging het ook met mijn lichaam. Als je een batterij nooit volledig op laadt en hem altijd maar eventjes aan de stroom hangt gaat die batterij op een gegeven moment gewoon stuk. Je kan hem dan onherroepelijk niet meer herladen. Gedaan is…gedaan.

Op het moment dat dit bij mij gebeurde namen alle negatieve gevoelens, alle stress de bovenhand en leek opeens dat als enige nog te bestaan. Alle energie was verdwenen, enkel nog het zwarte niet bestaande donkere gat. Er zit/ zat niets anders op dan naar mijn lichaam te luisteren, ik had te lang de alarmsignalen genegeerd.

Ik als perfectionist vond en vind dit nog steeds moeilijk, dingen uit handen geven en naar je lichaam luisteren.

Op sommige dagen lukt het mij wel om eens in mijn zetel te luieriken, omdat mijn lichaam het op dat moment echt nodig heeft. Maar op andere dagen zit ik dan weer vol energie, ook al weet ik dat ik het de volgende dag moet bekopen en dat ik mijn lichaam dan moet verder slepen.

En ik die dacht dat burn- out / bore- out een “ver-van-mijn-bed-show” was.(Want dit laat de dokter nog in het midden, omdat er tekenen zijn van beide “problematieken”.) Niet dus…. ik zelf vind het een heel rare “ziekte”, als ik het zo al mag noemen. Een ziekte waar niet echt een middeltje voor bestaat om van dag 1 op dag 2 terug beter te zijn. Dat vind ik ontzettend k*t, omdat ik vooruit wil, dat zit gewoon in wie ik ben en het is moeilijk om dat te negeren.

Mij dokter verklaard het zeer mooi:

“Je was een rups die altijd verder en verder kroop. Ondertussen zit je in je cocon en ben je aan het verpoppen. Je wilt er nu al uit komen maar je moet de pop de tijd geven om zich te kunnen ontplooien tot een vlinder. Als je er nu al uit komt kan de vlinder niet overleven.”

Met de vlinder verwijst de dokter naar de persoon die je uiteindelijk bent na dit alles. Een persoon die dichter bij zichzelf staat, beter naar zichzelf gaat luisteren, eerder signalen opvangt en gewoon beter weet wie ze is, wat ze wil en hoe de toekomst er voor haar uit zal gaan zien. Veel vragen zullen dan een antwoord hebben en je zult de dingen anders gaan aanpakken.

Ik geef toe. Toen ik de metafoor van haar te horen kreeg moest ik toch even een wenkbrauw fronzen 🙂 . Maar toen ik hier achteraf over nadacht kon ik niet anders dan toegeven dat er waarheid in zit.

Ik voel me momenteel nog gevangen zitten in de pop, al komt er stilaan al een stukje piepen van mijn vleugel.

Nu is het aan mij om dit proces tijd te geven en niet te snel willen te ontpoppen tot de nieuwe persoon die ik wil zijn.

 

 

Comments