De luierik in je is jouw beste fake friend! (Evelien)

Aaaah… Je kent het wel! Je komt thuis na die lange dag op het werk en eigenlijk had je jezelf en je vriendin beloofd om vanavond samen te gaan sporten. Maar dan zet je je twee minuten in de zetel en lijkt alles opeens zoveel beter dan …bweik…sporten. Ja, zelfs die strijk die daar al drie weken staat lijkt je opeens leuker om weg te werken dan die extra kilo.

De volgende minuut heb je je GSM in  je handen en verzin je het beste excuus eerst om je vriendin af te bellen. (lees: “Mijn hond is plots loops en is dan zo emo…ik kan haar nu ECHT niet alleen laten.”)

Je doet je comfy outfit aan (lees BHloos) en ploft in die zetel (dacht je nu echt dat ik die strijk ging doen??) Lekker zakje chips erbij in de ene hand en je afstandsbediening in de andere.

Zalig toch! Zo lekker lui zijn. De luierik in mij voelt aan als mijn beste vriend. Een warm dekentje, iets lekker om in mijn mond te steken,…Alles voelt zalig juist en gezellig en zucht….Waarom zou ik het mezelf aan willen doen om te gaan joggen en na 2 minuten al hijgend en rood aanlopend te denken dat het einde wel nabij moet zijn tegen het tempo dat mijn hart raced. Dat ik zoiets kon denken…goed gek!

En alles voelt goed. ‘S avonds kruip je lekker in bed en open je nog even pinterest (10 minuutjes maar! – tot je drie uur later tot de conclusie komt dat je wekker binnen 4 uur af gaat.) En juist ja…wat zie je op pinterest? Allerlei foto’s van knappe afgetrainde grieten en het gevoel begint te komen. Schuld! Die afgetrainde griet zou ik kunnen zijn had ik die tig miljard keer mijn loopschoenen aangetrokken in plaats van mijn sloffen.

En dan begint het te dagen… Die luierik in jezelf is niet je beste vriend. Die luierik in jezelf behoed je ervan om je dromen te verwezenlijken en laat je ter plaatse trappelen. Die luierik in jou met zijn valse beloftes van chips en ubersofte dekentjes lijkt het wel goed met je voor te hebben maar schijn bedriegt. Die luierik in jou is jouw beste Fake Friend!

Nu hup hup!!!Die loopschoenen aan!

(Met dank aan mijn topcollega Laura die me daarstraks mee op het idee hielp voor het schrijven van deze blog 😉 )

Comments